Time Traveling With The Rolling Stones in PX

Afgelopen vrijdagavond (overigens was er zaterdag nog een 2e concert) kon het publiek in PX genieten van “Time traveling with the Rolling Stones”, een muzikale reis door het gigantische oeuvre van een van de langst bestaande bands ter wereld. The Rolling Stones, ondertussen bestaande uit opa’s en krasse knarren, zijn al actief sinds 1962 en goed voor meer dan 25 studio albums, maar weten nog steeds niet van ophouden. De artiesten die in PX in de huid kropen van hun helden waren Kees Nor, Cor Bond, Benito Bond, Martine Bond, John Zwarthoed ‘Kirrie’ en Jan Veerman ‘Kies’. Het prima achtergrondkoor bestond uit Candy Mühren, Nel Duijn en Theo Tol.

 

Vanaf de eerste tonen zat de sfeer er goed in. Jan Kies mocht de avond openen en dat kun je aan dit podiumbeest wel overlaten. Hij zong o.a. ‘Not Fade Away’ en ‘As Tears Go By’. Jan is waarschijnlijk de oudste nog levende rocker in Volendam, maar ook hij weet niet van opgeven. Hij verheugt zich al op 7 oktober wanneer hij zich weer mag uitleven tijdens ‘The 50’th anniversary of BZN’66.’ Jan kondigde Martine Bond aan als: “De beste zangeres die ooit in Volendam geboren is.” Wat moet ik daar aan toevoegen? Ze liet horen wat voor ‘strot’ ze heeft in o.a. ‘Beast Of Burden’. Kees Nor schitterde in ‘Little Red Rooster’ en ‘She’s Like A Rainbow’ (met Anne op viool). Ik heb Kees nog nooit zoveel zien bewegen als bij dit nummer. Hij gebruikte het hele podium en zelfs de zaal. Als een volleerd volksmenner zweepte hij het publiek op.

 

Op de achtergrond werden op een groot scherm filmpjes vertoond (met dank aan David Knuvelder) die perfect bij de liedjes pasten, zoals een fabriek met hardwerkende dames bij het lied ‘Factory Girl’ en wilde paarden bij ‘Wild Horses’. Overigens ook m’n complimenten voor het schitterende doek, vol met Stones afbeeldingen, over de volle breedte van het podium. Verder zorgde Johan de Wit voor prachtige lichteffecten. Benito Bond (niet te beroerd om ook in het achtergrondkoor mee te zingen) bleek een goede Mick Jagger te zijn met o.a. ‘Wild Horses’ en ‘Start Me Up’. John ‘Zwarthoed ‘Kirrie’ hoort ook zeker thuis op zo’n avond. Hij zong o.a. ‘Midnight Rambler’ en ‘Paint It Black’. Overigens had dit ook een prima avond geweest voor ‘De Kirries’, namelijk lekker swingen en rocken.

 

Candy Mühren en Nel Duijn hoeven voorlopig niet meer naar de fitness. Ze hebben namelijk de hele avond geen seconde stil gestaan. Ik vond het alleen jammer dat de muziek soms zo hard stond dat de zangers er amper bovenuit konden komen en het indicatieoortje langs de muur (dat aangeeft hoe hard de muziek staat) constant ‘rood’ stond. Maar ach, dat zal wel weer aan mij liggen.

 

Liefst 44 nummers werden er gespeeld. Daar moet heel wat uurtjes aan repeteren in zijn gestopt. Dat was ook te merken, want er stond een prima ingespeelde band met Peter Schilder ‘Kos’ (gitaar), Werner Veerman ‘Lut’ (die zowel gekleed als geschminkt was als Keith Richard), John Schilder (drums), Johan Dibbes (bas), Ron Veerman (toetsen), Bart Mooijer (sax), Martin Tol (trompet) en Anne Veerman ‘Vlinder’ (viool).

 

Het eerste nummer van Cor Bond na de pauze, ‘You Can’t Always Get What You Want’, begon spetterend doordat de ‘meiden’ van de bandcoaching van Annie Kras en Carola Smit een prachtig koortje vormden, opgezweept door dirigente Candy Mühren. Cor bespeelde het publiek in ‘Brown Sugar’ en ‘Memo From Turner’. Hij zingt alles, of het nu David Bowie is, Eric Clapton, of Mick Jagger, geen enkel probleem. Ook veel duetten werden er gezongen, zoals Martine en Benito met ‘Gimme Shelter’, Martine en John met ‘Honkey Tonk Woman’ en Martine en Jan met ‘Ruby Tuesday’. Hoogtepunten? Te veel om op te noemen.

 

Ik heb overigens ook nog een suggestie voor een volgende keer (die er ongetwijfeld gaat komen): Laat het wat eerder afgelopen zijn. Voor een aantal ‘oudere jongeren’ bleek de avond toch wel iets te lang te duren. Niet omdat het niet goed was (integendeel), maar omdat bijna 4,5 uur muziek toch wel erg veel is. Naarmate de avond vorderde werd het steeds meer feest en werd er spontaan meegezongen en meegeklapt door het publiek. Na ‘Sympathy For The Devil’ riep John alle artiesten op het podium en met z’n allen werd de toegift ‘I Can Get No Satisfaction’ over het dankbare publiek uitgegoten. Conclusie van de avond: Volendam houdt van de Rolling Stones. Dat bleek ook wel uit de samenstelling van het publiek. Er waren namelijk niet alleen maar ouderen, maar ook veel jeugd. Ik denk dat iedereen die aanwezig was, een topavond had. ‘Man of the match’, en dus in de race voor de taart, was voor mij Kees Nor, de grootste Stones fan uit ons dorp. Misschien moet Kees zich maar eens opgeven voor het t.v. programma ‘Spoorloos’, waarbij dan wellicht na vergelijking van het DNA zal blijken dat Mick Jagger z’n echte biologische broer is. Kees Nor: “Nee, maar ik moet wel oom tegen hem zeggen.”

 

Tekst: Joop Gijzen

Foto’s: Klaas Hansen