Songwriters Guild PX heeft last van vakanties

Vrijdagavond 24 februari was weer de maandelijkse avond van het Songwriters Guild PX. Dit is een ideale plek voor artiesten om podiumervaring op te doen, om nieuwe liedjes uit te proberen en om in de fout te gaan zonder dat iemand zich hier druk om maakt. Uiteraard waren het podium en de zaal weer sfeervol aangekleed. Mede door de Krokusvakantie waren er echter niet zoveel artiesten, maar het was er niet minder gezellig om. Tom Plat en André Molenaar, twee leden van de band Nazca, mochten beginnen. Ze zongen drie Hollandse liedjes die ze zelf geschreven hadden. De titels waren, zelfs voor mij, simpel te onthouden, omdat deze slechts uit één woord bestonden. Het waren ‘Ik’, ‘Gevoel’ en ‘Man’ (over mannen die zich zo nodig moeten bewijzen). Tom nam het zangwerk voor z’n rekening, terwijl André min of meer de ‘2e stem’ op z’n gitaar speelde. Een leuk begin. Overigens hoop ik de volgende keer toch ook weer de dochter van Tom, Yvette Plat, en Emily Oosterom te zien en te horen.

De volgende artiest zou Jan Veerman zijn, ware het niet dat hij de afgelopen periode te weinig tijd had om goed te kunnen oefenen. Hij gaat deze achterstand echter snel inhalen en stelt z’n debuut bij het Guild dus uit tot de volgende keer.

Op dat moment dat Jan afhaakte, stond spontaan Klaas de Wit op en bood aan een paar liedjes te zingen om het programma op te vullen. Klaas is de persoon die al jaren alle activiteiten filmt die er maar te filmen zijn. Waarschijnlijk heeft hij al meer muziek in z’n archief dan de LOVE. Je kunt het zo gek niet noemen, maar van muziek, cabaret, carnaval, kogelkoppen, speervangen, tot kantklossen aan toe, Klaas filmt het. Hij ging zitten op een kruk, pakte z’n gitaar en begon, zonder technische ondersteuning, te zingen. Hij zong 3 liedjes. Klaas: “Het eerste liedje is een van de mooiste liedjes die ik ooit gehoord heb.” Dat was ‘Over The Edge’ van The Wipers (“You take and never give, make it so hard to live. I’m hangin’ on a ledge, push me over the edge”). Tamelijk somber, maar wel apart. Klaas zat op z’n praatstoel, speelde gitaar, floot, zong met veel gevoel en tikte met z’n vingers de maat op z’n gitaar. Ik heb Klaas in jaren niet zoveel horen praten als nu op één avond. Bedankt Klaas.

De laatste artiest van de avond was Alain Fournier, het pseudoniem van Frank Bond. Alain Fournier is de Franse schrijver van het beroemde boek ‘Het grote avontuur’. Frank is bezig met de voorbereidingen voor het maken van een solo album en om de Franse schrijver te eren doet hij dit onder de naam Alain Fournier. Frank: “Ieder project dat ik in de toekomst nog ga opstarten, doe ik onder een andere naam.” Hij zong o.a. ‘The Evil Will Rise Slowly’, ‘I’m A Feather’ en ‘Confessions Of A Justified Singer’. Allemaal rustige luisterliedjes. Een van de mooiste liedjes van de avond vond ik ‘Ozymandias’, al onthoud ik het nummer zelf beter onder de titel ‘The Wind’. Frank lijkt er wel een satanisch genoegen in te scheppen om de titels van z’n nummers van lastige namen te voorzien. Overigens zijn z’n teksten net gedichten en kun je hierin z’n fascinatie voor Shakespeare duidelijk terugvinden.

Na afloop bedankte Frank de aanwezigen voor hun komst en meldde hij dat de volgende keer ‘Lion’s Den’ te gast zal zijn. De volgende songwritersavond is overigens op vrijdag 31 maart. Wilt u het eens meemaken, kom dan langs. Het is er altijd gezellig, u geniet van rustige muziek en …. de entree is gratis.