Songwriters Guild PX gaat ‘vreemd’

ALGEMEEN - Site - PX SongwritersguildVrijdag 29 januari was de laatste vrijdag van de maand en dus was het, zoals elke laatste vrijdag van de maand, de avond waar het Songwriters Guild PX z’n kunsten mocht vertonen. Van een songwriter wordt altijd verwacht dat hij z’n eigen liedjes zingt, maar deze keer was er echter eens voor een andere opzet gekozen. Iedere songwriter moest namelijk een lootje trekken met daarop de naam van een andere songwriter. Vervolgens moest er een lied worden gezongen van degene wiens naam op het lootje stond.

Dit kon dus betekenen dat b.v. Gabbi Lieve, met haar gevoelige en breekbare stem, een lied moest zingen van de met een veel krachtiger stem gezegende Larry Koning. ‘The Dumb Things You Do When You’re Young’ werd vervolgens door Gabbi omgetoverd tot een heel mooi en kippenvel veroorzakend klein liedje. Zo ging het eigenlijk de hele avond door, de ene verassing na de andere. Still Minors waagde zich aan ‘Mother Of Two’ van Roy de Smet, Ayonne vertolkte ‘Lightsome’ van Gabbi en Frank Bond had de lastige opgaaf om solo het lied ‘What Macy knew’ te zingen dat normaal als duet wordt gezongen door Still Minors. Uiteraard lukte dit.

 

Dick Pels (academisch socioloog!!) was een van Amsterdamse gasten. Hij zong verrassende folkblues en poprock liedjes. ‘Crosspath’ (ook de naam van z’n album) was er een van. De tweede gast was Writersday, die al vaker te zien was in PX. Writersday begeleidde zich zelf voor het eerst op de toetsen i.p.v. op gitaar. Hij is bezig met een album en zong o.a. het liefdesliedje ‘Julia’.

 

Hierna was weer de beurt aan onze eigen songwriters. Paul Bond vertolkte op een prima manier ‘Skin And Bones’ van Ayonne en Larry Koning kreeg het publiek stil met een prachtige versie van ‘Crossing’ van Dick Kwakman. Roy de Smet presteerde het om liefst drie liedjes van Frank Bond in te studeren, waaronder ‘A Rhythm’. Het slot was voor Dick Kwakman die ‘Goodbye My Love’ (een van de mooiste liefdesliedjes die ik ken) van Paul Bond liet horen. Al met al werd het een heel bijzondere en (zeker voor de songwriters) mooie avond. Het was ook opvallend dat tot op de avond zelf, echt helemaal niemand wist wie welke naam had getrokken. Iedereen had er vooraf heel veel zin in, maar iedereen was ook weer heel zenuwachtig omdat er een lied van een collega gezongen moest worden. Dit levert toch extra druk op. De angst was echter onnodig, want de ‘covers’ waren geregeld net zo goed als het origineel. Eigenlijk waren het ook helemaal geen covers, er was namelijk sprake van een eigen interpretatie en een andere melodie. Het werden hierdoor soms compleet nieuwe liedjes. Ik vind eigenlijk dat iedereen het liedje dat hij/zij zong gewoon in zijn/haar repertoire moet houden.

 

Wat de grootste artiesten niet lukt in Volendam, lukt iedere keer wel de zangers en zangeressen van het Songwriters Guild, namelijk de zaal stil krijgen. Nu is dat ook geen probleem bij het Songwriters Guild, want het publiek komt echt om te luisteren. De volgende avond van het Songwriters Guild is op vrijdag 26 februari. Wil je ook eens proeven hoe ontspannen en ongedwongen de sfeer is en hoe respectvol het publiek luistert naar de artiesten, kom dan zeker eens langs. Alles mag, niets hoeft, er is tijd voor een geintje en… de toegang is gratis.