De Partizanen ‘absurdistisch cabaret’

Volendam en cabaret, dat blijft toch ‘een dingetje’. Afgelopen donderdag was dit ook te merken bij de voorstelling “Welkom in Partizanië” van het succesvolle cabaretduo Merijn Scholten en Thomas Gast, oftewel ‘De Partizanen’. In 2013 wonnen ze de jury- en publieksprijs tijdens het Leids Cabaret Festival en in 2015 kregen ze de Neerlands Hoop, de prijs voor cabaretiers met het grootste toekomstperspectief. Verder zaten ze in het programma ‘Spijkers Met Koppen’ en zijn ze geregeld met korte sketches (zelfs afgelopen vrijdag nog) te zien in De Wereld Draait Door. Het zijn dus niet de minste cabaretiers, maar toch waren er maar ongeveer 70 liefhebbers in de zaal. Uitverkochte zalen zul je in Volendam dan ook zelden aantreffen bij cabaretvoorstellingen. Het is niet anders.

 

Aan het begin van de voorstelling heetten de Partizanen het publiek welkom in Partizanië, een utopische samenleving die verdacht veel op de onze lijkt en waar ‘kameraderie’ een van de belangrijkste waarden is. De Partizanen zijn jong, grappig, praten in supersnelle yuppentaal, omlijsten hun show met video, licht en muziek en lijken in hun strakke pakken meer op zakenlieden dan op cabaretiers. Thomas Gast lijkt uiterlijk zelfs nog een beetje op Jesse Klaver, de kopman van GroenLinks.

 

De mannen spelen korte sketches die volkomen los van elkaar staan. Hun absurde humor ging o.a. over lucifers (“mooi afgerond zwavelkopje, blank houten chassis, prima strijkvlakje”), over een barista die verslaafd geraakt is aan koffie malen en het opschuimen van melk, over de nationale vrouwendag met post apocalyptische feministische muziek en het worstelen met de gender identiteit. Ja, het kwam echt allemaal voorbij en zelfs een flitsende modeshow met boodschappentasjes ontbrak niet.

 

Ook de zaal werd bij hun voorstelling betrokken n.a.v. een ‘ingezonden brief’. Een dame op de eerste rij (daar moet je ook nooit gaan zitten), die bezoek kreeg van Partizaan Scholten, zal deze avond ook nooit meer vergeten. Uiteindelijk resulteerde deze sketch zelfs in een nat slipje. Vraag niet hoe het kan, maar geniet ervan. Scholten en Gast kunnen lullen als Brugman. Zelfs museumvoorzitter Wim Keizer (en die kan toch ook aardig kletsen) is daar maar een beginneling bij. De ene sketch van het duo kon me meer boeien dan de andere. Maar ach, ook Freek de Jonge en Youp van’t Hek, zijn nooit twee uur achter elkaar alleen maar leuk. Ik vond het wel jammer dat ze nooit echt stelling namen en risico’s vermeden, maar misschien is dit ook wel hun bedoeling.

 

Op een gegeven ogenblik begaven Gast en Scholten zich tussen het publiek om maskers uit te delen i.v.m. het nemen van een foto vanaf het podium. Tegelijkertijd zag je ze echter op de grote schermen op het podium een partijtje pingpongen tegen elkaar. Knap bedacht. De Partizanen presteerden het zelfs om gedurende 10 minuten een bijzondere act te brengen met verschillende soorten jerrycans die mensen voorstelden, die elkaar bedreigden, op elkaar schoten en vervolgens opstegen naar de hemel. Erg inventief, humoristisch en idioot. Hoe verzin je het? De avond eindigde met een swingende rap over het zware artiestenleven. Conclusie: absurde humor, hoog tempo, sterk taalgebruik, ruim boven het cabaretgemiddelde en dus een leuke avond.