Pink Floyd Experience in PX: ‘Pure Magie!’

pink-floyd-experience

Heeft de muziek van Pink Floyd nog een nadere toelichting nodig? Moet ik nog melden dat Pink Floyd een Engelse rockband was die in de zeventigerjaren de wereld veroverde met psychedelische rockmuziek? Moeten David Gilmour, Roger Waters, Syd Barrett, Richard Wright en Nick Mason hier nog worden voorgesteld? Voegt het wat toe om te schrijven dat veel ‘oudere jongeren’ LP’s als ‘Dark Side of the Moon (1973)’ en ‘The Wall’ (1979) nog ergens in de platenkast hebben staan en dat singles als ‘Wish You Were Here’ en ‘Another Brick In The Wall’ zelfs nog bij de jeugd bekend zijn? Heb je er wat aan om te weten dat er van Pink Floyd in totaal liefst 300 miljoen albums verkocht werden? Dit lijkt me toch allemaal overbodige kennis en sla ik dus maar over.

 

Op een gegeven moment vond Frans Rikkers dat er in Volendam een tribute moest komen ter ere van z’n favoriete band en hij kreeg vervolgens Jaap de Witte, Jan Keizer en Annie Kras aan z’n zijde. Na maanden van voorbereiding en oefenen (in mei werd er al begonnen) was het zover. Op 25 en 26 november kon het enthousiaste publiek in een sfeervolle PX genieten van twee mooie en uitverkochte avonden. Overigens hoorde ik zondagochtend dat er zondagavond 27 november, door het succes van de twee uitverkochte avonden en de grote vraag naar kaartjes, nog even snel (met veel improvisatievermogen) een derde voorstelling werd georganiseerd. Mooi.

 

Vooraf vroeg Jaap de Witte vriendelijk: “Willen jullie je stem a.u.b. alleen verheffen bij sterfgevallen, of nog erger”. Al bij de tonen van de eerste muzikale ontdekkingsreis, het nummer ‘Shine On You Crazy Diamond’, zat iedereen ademloos te kijken en te luisteren naar wat er allemaal gebeurde op het podium. Alle songs werden namelijk gevisualiseerd door een schitterende licht- en lasershow, video wall en animaties. Gekleurde vogels, bloemen, vlinders, golven, munten, dure jachten, vliegtuigen, enz. kwamen bijna levensecht de zaal invliegen. Prachtig. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

 

Nummers als ‘San Tropez’, ‘Grantchester Meadows’ en ‘Hey You’ waren gevarieerd, avontuurlijk, melodieus, soms hypnotiserend en meestal overdonderend. Het is ook onmogelijk om uitblinkers en hoogtepunten te noemen, want er waren namelijk alleen maar hoogtepunten. Lenny Guyt, Petra Creutzberg, Jaap de Witte, Nick Schilder en Larry Koning waren echt fantastisch. Net als het achtergrondkoor met Annie Kras, Jan Luns, Rancy Tuijp en Anne Tol. Ook de bandleden Sebastian Mol en Peter Steur (toetsen), Dirk Hoogland, Frans Rikkers en Peter Schilder (gitaar), Louis van Sinderen (drums), Wouter Bekkering (saxofoon) en Anne Veerman ‘Vlinder’ (viool) waren ‘zoe gaal’ goed en strooiden met klanken en muzieknoten als Sinterklaas met pepernoten. Verder hadden we nog Albert Bien (sax), Patricia Sombroek (trompet), Lynn Veerman (trombone), Hilda Veerman, Mireille Schilder en Jolanda Smit (hoorn) en Frans Ransijn (tuba). Ik heb genoten.

 

Als ik er dan toch één nummer uit moet lichten, dan ga ik voor ‘Atom Heart Mother’. Jan Keizer, die overigens ook alle zang- en blaaspartijen had uitgeschreven, dirigeerde het ‘Nieuwe Koor’, maar voor mij was het gewoon het ‘Top Koor’. De vaste dirigente, Juliëtte Besijn, zong mee in het koor (zo goed Jan Koet?). Wat zal het bloed, zweet en tranen gekost hebben om dit nummer van 25 minuten, met allerlei muzikale en vocale wisselingen en hoogstandjes, in te studeren. Kippenvel over m’n hele lijf, al heb ik tegenwoordig altijd al overal kippenvel, maar dat heeft m.i. vooral met de aftakeling van m’n oude vel te maken. Het was echt ongelofelijk goed!

 

Na de pauze werd begonnen met ‘Echoes’. Ook ‘The Great Gig’, ‘Money’, het ijzersterke ‘Eclips’ en ‘Wish You Were Here’ (waarbij Larry de gitaartonen meezong) moeten genoemd worden. Een toegevoegde waarde hadden de toneelstukjes die, door o.a. Gré Hoogland en Thom v.d. Woude, tijdens de nummers werden opgevoerd. ‘Filosoof’ Jaap de Witte stond soms als een echte veldheer op het strijdtoneel, overzag het slachtveld en kwam tot de conclusie dat het goed was. De overwinning kon hem en z’n muzikale leger niet meer ontgaan.

 

Het bijzondere bij dit project was ook dat de artiesten die meededen, niets kregen voor hun optreden, ondanks dat ze er een half jaar mee bezig waren geweest. Iedereen deed het uit liefde voor de muziek. Nagenoeg de gehele opbrengst van de kaartverkoop, alsmede het geld van de sponsoren, werd in de productie gestopt en dat was ook duidelijk te merken.

 

Nog een paar namen: Louis Onclin (decors), Johan de Wit (licht), Jordy Tuip (sound assistent) en Jasper Melsen, de vaste technicus van de 3JS (geluid). Er was een dure Dolby Surround installatie ingehuurd en dat was goed te horen. Het geluid was fenomenaal. Uiteraard kost zo’n productie veel geld en er was nu eenmaal geen ‘geldskip oeverkomme’. Sponsoren als Hotel Spaander, Pneumann besturingspanelen, Tase Wonen, Kivo (plastic verpakkingen), Nieuw Leven BV, Ton Koning Tweewielers, Carré Wonen & Slapen B.V en De Keurslager, waren dus hard nodig om uit de kosten te komen. Bedankt allemaal. Een woord van dank ook voor PX. Het was tenslotte een samenwerkingsproject tussen PX en de band en verder stond PX garant voor eventuele tekorten. Bianca Vos had echter vertrouwen in het project en dat bleek achteraf volkomen terecht te zijn.

 

Bij het nummer ‘Another Brick In The Wall’ kwam een koor van 13 jonge dames (van de zangcoaches Annie Kras en Carola Smit) vanachter uit de zaal het podium opgelopen, voorafgegaan door het monster uit de videoclip van dit nummer (compleet met lichtgevende ogen). De toch wel wat zenuwachtige zangeressen deden het prima. Het refrein “All in all it’s just another brick in the wall”, werd uiteraard massaal meegezongen door het dolenthousiaste publiek.

 

Ik ben dit jaar ook bij ‘Britt Floyd’ (The World’s Greatest Pink Floyd Show) in de HMH geweest. Het zijn artiesten die over de hele wereld optreden. Zijn deze ‘profs’ veel beter dan onze ‘amateurs’? Nee, dat vond ik niet. Hun show was uiteraard veel groter, maar dat komt ook omdat er veel meer geld in omgaat. Na afloop sprak ik nog met een paar mensen. Johan Molenaar (frontman Vast Countenance) noemde het een van de beste muziekavonden ooit in Volendam en zangeres Petra Creutzberg vond het niveau hier abnormaal hoog. Nico Stein (Mon Amour Band) sprak van een ‘topavond’ en Wim Runderkamp (Keurslager) omschreef het als pure magie! Wat moet ik daar nog aan toevoegen? Ik loop al heel wat jaren rond op dit aardbolletje, maar qua moeilijkheidsgraad, muzikaliteit en effecten was dit ook voor mij een van de beste muziekavonden in Volendam. Na afloop kregen alle artiesten terecht een minutenlange staande ovatie. Ik maak een diepe buiging (en hoop dat ik daarna nog wel overeind kan komen) voor de deelnemende artiesten en de organisatoren van dit project. Grote Klasse, maar eerlijk gezegd had ik ook niet anders verwacht. Als Volendammers iets doen, dan is het gewoon goed. Eigenlijk had ik dit hele stuk dus niet eens hoeven schrijven. Volendam staat nu eenmaal synoniem voor kwaliteit. Logisch toch?

 

Foto’s: Denise de Boer

 

01

02

03

04

05

06

07

08

09

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36