‘My Baby’ hypnotiseert PX

My Baby

Op zaterdag 21 november stond PX in het teken van de blues. Niet de blues van b.v. John Lee Hooker, of B.B. King, maar de stoere en vuige blues, de blues met ballen. Het leuke was dat er op meerdere plaatsen in PX muziek te zien en te horen was. In de kleine zaal werd gestart met de ‘nieuwe’ Volendamse band Concrete Balloon. Deze band bestaat uit Jacco Burger (zang), Martin Tol (contra bas), Mike Bond (gitaar, banjo en mondharmonica), Mario Reurs (wasbord) en Pieter de Boer (gitaar). Concrete Balloon speelde relaxte, lazy blues in een akoestische setting. De mannen zaten er ontspannen bij en speelden ‘St. James Infirmary’, ‘Polly Put The Kettle On’ en ‘John The Revelator’ (van Blind Willie Johnson). Leuke muziek, ontspannen sfeer en prettig om naar te luisteren. Pieter de Boer vertelde nog dat hij 8 jaar geleden samen met Jacco aan gitaarles begon. Jacco: “Gitaarspelen lag me echter niet zo, toen ben ik maar gaan zingen.”

 

De volgende gast was ‘one-man-band’ Dyzack (Erik Hofland). Vorig jaar stond hij op het Singelfestival waar hij indruk maakte met zijn bijzondere gitaarspel. Hij speelde op alle grote festivals en ontving in 2000 zelfs de Zilveren Harp. Dyzack is een muzikale duizendpoot die ook nog filmmuziek en muziek voor commercials en politieke verkiezingscampagnes maakt. Hij houdt het echter voor gezien. We zullen zijn explosieve gitaar riffs en melancholische stem dus niet meer horen. Wel mooi dat we in Volendam getuige waren van z’n allerlaatste optreden.

Hierna begon in de grote zaal het optreden van Blue Velvet. Zonder Jan de Witte, maar wel met als gast de gitaarvirtuoos Dick de Boer. De band bestond verder uit Nick Schilder (zang), Kees ‘Clapton’ Mol (gitaar), Ramon Tol (drums), Peter (toetsen) en Erik Veerman (gitaar). Ook zonder Jan de Witte bleek de band een erg hoog niveau te halen. Nick Schilder is namelijk ook een prima zanger. Dit bewees hij met ‘Delta Lady’ (Joe Cocker) en ‘Foxy Lady’ (Jimi Hendrix). Ook werd het publiek verwend met o.a. ‘Shot Down’ en ‘Sandy Mary’. Twee weken terug zag ik Ramon overigens in Paradiso nog drummen in Vast Countenance en nu teisterde hij de drums bij Blue Velvet. Een druk baasje dus. Verder was het heerlijk om te zien hoe Kees Mol en Dick de Boer elkaar tot grote hoogte opjoegen. Al met al een sterk optreden.

 

My Baby, de hoofdact, is in een paar jaar tijd Nederland eigenlijk al ontgroeid. Naast alle zalen en festivals in Nederland (Eurosonic, Noorderslag, Lowlands en De Zwarte Cross) stonden ze ook op Glastonbury, South by Southwest en Sziget. Ze zijn met de Amerikaanse blueszanger Seasick Steve op tournee geweest door Engeland en in 2016 staat er zelfs een tour gepland voor Australië en Japan. My Baby is geformeerd rond de van Marken afkomstige broer en zus Joost (drums) en Cato van Dijck (zang, gitaar en een conservatorium opleiding in haar zak). Gitarist Daniël de Vries completeert de band. Na hun lovend ontvangen debuut album “Loves Voodoo” uit 2013 verscheen dit jaar de opvolger “Shamanaid”.

 

Gelukkig stond de uit Haarlem afkomstige Kellie van den Berg naast me. Ze bleek een fanatieke My Baby fan te zijn die alle gespeelde nummers moeiteloos voor me kon oplepelen. De band speelde o.a. ‘No Depression’, ‘Remedy’, ‘6 x 2’ en ‘Money man’. Hoe moet je hun muziek omschrijven? Lastig. Laat ik het houden op rauwe zompige bluesrock, een psychedelische reis door ruimte en tijd, veel lang repeterende en opzwepende ritmes, onverwachte wendingen en gillende slidegitaren. Het had af en toe wel iets weg van de muziek van DJ Tiësto, maar dan live door 3 prima muzikanten. Is het ingewikkelde muziek die ze maken? Nee, vind ik niet. Muzikaal gezien vind ik b.v. Blue Velvet beter, maar My Baby heeft gewoon een gouden formule ontdekt. Ze produceren een dreunend ritme dat blijft hangen en waarbij je haast niet stil kunt blijven staan. Het hypnotiseert en je raakt in trance. Als je een half uur naar ze luistert kun je waarschijnlijk over glasscherven lopen. Eigenlijk zou het bijwonen van dit optreden voor 90 % van de Volendamse bands verplichte kost moeten zijn, omdat je hier kon zien hoe je een professionele live show ook kunt neerzetten. Het publiek begon eerst voorzichtig, maar later enthousiast, te dansen voor het podium en genoot volop. Tegen sluitingstijd was iedereen zo in trance dat er moeiteloos een nieuwe versie van ‘Thriller’, compleet met zombies, opgenomen had kunnen worden in PX. Conclusie: Een zeer geslaagde avond.

My Baby