Maakten The Young Folk de verwachtingen waar?

The Young FolkVeel mensen kennen The Young Folk alleen van het programma ‘’The Dream’’ van Nick & Simon, waar ze samen op het podium stonden in Dublin. Wie ze ook eens in levende lijve wilde zien, kon op vrijdagavond 12 juni terecht in PX voor een optreden van deze band. Als support act mocht echter eerst One Clueless Friend (Dick Kwakman, Martijn van Waveren en Jules Pasdeloup) de zaal opwarmen. Dick is een ras entertainer en een prima zanger. De band speelde nummers van het terecht veelgeprezen debuutalbum “From The Sea”, waaronder het titelnummer en ‘Crossing’. Er was echter ook ruimte voor een aantal nieuwe nummers. Bij ‘Chameleon’ kreeg Dick het zelfs voor elkaar om de hele zaal te laten meezingen. De afsluiter was het indrukwekkende ‘Black Clouds’. Hoor ik daar een hitje?

 

Vervolgens was het de beurt aan de Engelse band Saturday Sun. Nummers van hun album Orixé passeerden de revue, zoals ´Something In The Woods´ en ‘Seagull’. Alex Hedley (zang en gitaar), Billy Merrick (gitaar) en Allan Varnfield (drums) vormen de vaste kern van de band. Ondanks dat Saturday Sun uit slechts 3 personen bestond, slaagden ze er in om een muur van geluid te produceren. Het leek wel of de tijd 40 jaar had stilgestaan, het was psychedelische pop in de traditie van Deep Purple, Jefferson Airplane en soms zelfs Pink Floyd langs. Alex Hedley is een zanger zoals ik zelden heb gehoord. Hij beschikt over een dijk van een stem en blies iedereen van het podium. Ik ben ‘Otto Oordop’, de uitvinder van de oordopjes, voor eeuwig dankbaar. Met de vraag of deze progressieve folk rock wel thuishoort in het voorprogramma van een band die moderne Ierse muziek speelt, kan een aardig discussieprogramma gevuld worden. Op de ene helft van het publiek maakte de band namelijk diepe indruk, terwijl de andere helft er weinig mee had. Dat is ook het mooie bij muziek, smaken mogen verschillen.

 
Na de pauze mochten The Young Folk laten horen waarom de buitenwereld de band zo ophemelt. Het is een nog jonge Ierse folkgroep die eind vorig jaar het debuutalbum ‘The Little Battle’ uitbracht. De band bestaat uit: Anthony Furey (gitaar, zang), Tony McLaughlin (bas, mandoline), Paul Butler (keyboards), Alex Borwick (trombone, banjo) en Patrick Hopkins (drums). Bijna alle nummers worden geschreven door zanger-gitarist Anthony Furey, inderdaad een telg uit de bekende Furey-familie. Het is zeker geen traditionele Ierse muziek die ze maken, maar een soort “alternatieve folk”, een schemergebied tussen folk en pop. Ik houd het zelf maar op popmuziek met een klein folkrandje. Het doet je denken aan Mumford & Sons, Fleet Foxes en The Low Anthem, maar zo te horen zijn ze ook geїnspireerd door The Corrs en zelfs door U2. Hun samenzang is prima (er zijn liefst 4 zangers) en ze vullen elkaar aan als waren het Venice en Crosby, Stills, Nash & Young. Nummers als ‘My Friends’ en ‘Way Home’ zaten muzikaal heel goed in elkaar. De Ierse pers omschrijft ze ook niet voor niets als “Een van de meest veelbelovende jonge bands uit Ierland van de afgelopen jaren.” Ze hebben de potentie om uit te groeien tot een topband. De tijd zal echter leren of ze deze verwachtingen kunnen waarmaken. Het publiek had in ieder geval genoten van een mooie gevarieerde muziekavond.