Leonard Cohen komt tot leven in PX

Zomaar een paar liedjes: ‘Suzanne’, ‘Hallelujah’, ‘So long Marianne’ en ‘First We Take Manhattan’. Inderdaad, allemaal liedjes van Leonard Cohen. Hij overleed op 7 november 2016, op 82 jarige leeftijd. Hier moest natuurlijk wel een muzikaal eerbetoon op volgen. Productiehuis PX en de band Vast Countenance sloegen de handen ineen met als resultaat dat er op zaterdagavond 21 oktober een tribute night was ter nagedachtenis van deze grote zanger, dichter en schrijver.

 

Als eerste was het Neal Brondgeest van ‘Bierderij Waterland’ die iets kwam vertellen over een speciaal biertje. Neal hield zich keurig aan het thema. Hij vertelde namelijk over een biertje van brouwerij ‘Walhalla’ (in de Noords Mythologie een speciale hemel voor gesneuvelden). Het biertje zelf heette ‘Loki’, naar de God van leugens en bedrog. ‘Bierderij Waterland’ gaat in 2018 trouwens starten met een eigen brouwerij in Monnickendam. De eerste artiesten waren Jack Deen en Loes Visser (voor het eerst bij het Guild). Ook zij bleven trouw aan het thema en zongen dus liedjes van Zweedse zangers. Jack zong het nummer ‘Where Do My Bluebird Fly’ (The Tallest Man On Earth) en Loes leefde zich uit in o.a. ‘Emmylou’ (First Aid Kit). Loes en Jack zijn prima aanvullingen gebleken voor het Guild.

 

Vast Countenance bestond uit Johan Molenaar (zang, basgitaar), Pascal Voorn (gitaar, zang), Jack Tuyp ‘Kippie’ (gitaar), Ramon Tol (drums) en de lieftallige dames Nancy Guijt (zang) en Anne Veerman (viool). Verder werd de band deze avond versterkt met Peter Steur (toetsen) en Dirk en Gerrit Hoogland (gitaar). Ook was er een prima blazerssectie bestaande uit Jan van der Hogen en Diana Kwakman (saxofoon) en Patricia Sombroek (trompet).

 

De gasten waren Sandrine Snoek, Jaap Corn, Nick Schilder, Nelly & Liesbeth Zwarthoed en Frank Bond, terwijl Marcel Buijs een paar humoristische verhalen vertelde en gedichten van Cohen voordroeg.

De show begon met een film waarop te zien was hoe Leonard Cohen ‘You Want It Darker’ zong. Hij stond toen eigenlijk al met één been in z’n graf (“I’m ready, my lord”). Op een groot scherm werden de hele avond dia’s vertoond van Cohen en delen van z’n teksten, zoals “Act the way you’d like to be and soon you’ll be the way you act”. Frank Bond opende vervolgens officieel de avond. Z’n verhalen over de ‘depressieve en humoristische charmeur’ Cohen hadden zeker een meerwaarde.

 

‘Famous Blue Raincoat’ door Jaap Cohen, sorry, Jaap Corn leverde kippenvel op. Z’n stem lijkt namelijk griezelig veel op de donkerbruine, hese stem van Cohen. Als ik Jaap was, dan zou ik naar Amerika emigreren, hij kan zo de opengevallen plaats innemen. Uiteraard leken de stemmen van de zangeressen niet op die van Cohen, maar dat deed niets af aan de kwaliteit van de gezongen liedjes. Sandrine liet b.v. een schitterende eigen versie horen van ‘Bird On A Wire’ en Nelly en Liesbeth (begeleid door Peter en Gerrit) schitterden in ‘Winter Lady’. Ik zal ze overigens nooit meer achtergrondzangeressen noemen, want daar zijn ze veel te goed voor. Nancy (met Gerrit en Pascal op gitaar) liet de stoppen doorslaan bij ‘Tower Of Song’ en Frank Bond stond helemaal alleen op het podium toen hij ‘Stranger Song’ vertolkte. Je kon een speld horen vallen in de zaal. Alle dames op het podium zagen er overigens adembenemend uit, niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua kleding. Ik denk dat de gages van zaterdagavond zeker niet voldoende waren om de kosten van de jurken te kunnen betalen.

 

Toen Nelly en Liesbeth begonnen aan ‘If It Be Your Will’ leek het even rumoerig te worden, maar bij de eerste tonen was de zaal weer muisstil. Ik kreeg als sentimentele oude l.. zelfs tranen in m’n ogen. Door de lappen tekst, die bijna nooit herhalingen bevatten, is een lied zingen van Cohen geen simpele opgaaf,. Een lied van minder dan 6 minuten vond hij namelijk helemaal niets. ‘I’m Your Man’ (“If you want a lover, I’ll do anything you ask me to, and if you want another kind of love, I’ll wear a mask for you. If you want a partner, take my hand, here I stand, I’m your man”) werd fantastisch gezongen door Nick. Dirk Hoogland liet in ‘Who By Fire’ horen wat een weergaloze gitarist hij is en Anne bewees wederom wat een toegevoegde waarde een viool kan hebben. Johan nam ‘Hallelujah’, het waarschijnlijk bekendste lied van Cohen, voor z’n rekening. Zo ging het de hele avond door, het ene na het andere schitterende nummer werd gezongen. ‘First We Take Manhattan’ (Jaap), ‘Chelsea Hotel’ (Johan, Nancy en Anne) en ‘The Partisan’ (Sandrine en Frank) waren gewoon erg goed.

 

Ik vond het ook bijzonder dat het deskundige publiek niet kwam om feest te vieren, maar om te luisteren en om te genieten van de prachtige muziek. Gewoon eng, want dit maak je zelden mee in Volendam. Klasse! Complimenten ook aan Henk Mühren, Jordy Tuip, Johan de Wit en Bianca Vos voor het geluid, het licht en de dia’s op het scherm.

 

Nick sloot de avond in stijl af met ‘So Long Marianne’. Alle artiesten bevonden zich daarbij op het podium. Nu mochten de handjes omhoog, stond iedereen mee te deinen en werd er massaal meegezongen. Het was een diverse avond, met bijzondere uitvoeringen van liedjes van een van de grootste songwriters aller tijden. Het ene nummer werd ‘klein’ gespeeld en het volgende nummer werd er weer groots uitgepakt. Door de andere stemmen werden het soms compleet andere liedjes en soms vond ik ze hierdoor zelfs beter dan het origineel. Een half jaar aan voorbereiding en oefenen was dus zeker de moeite waard. Het was een TOP avond. Noem in Nederland eens een dorp, of zelfs stad, waar ze met alleen lokale artiesten b.v. Jesus Christ Superstar, The Last Waltz (afscheidsconcert van The Band), Tommy (de rock-opera van The Who), Leonard Cohen (en andere tribute avonden), Pink Floyd en de Top 2000 kunnen organiseren. Ik kan slechts één plaats bedanken waar dit mogelijk is: Volendam. Gewoon ongelofelijk knap!

Tekst: Joop Gijzen
Foto’s: Klaas Hansen