Johan Derksen in PX “meer viagra dan Engelse drop”

derksen

In de zestiger jaren, toen m’n toekomst nog langer was dan m’n verleden, beleefde ik de opkomst van de Nederlandse popscene met bandjes als The Motions, Outsiders, Golden Earrings (toen nog met een s), ZZ & De Maskers, The Shoes, Johnny Kendall & the Heralds, The Cats, Cuby + Blizzards, Q65 en Sandy Coast. Johan Derksen (Voetbal Inside bij RTL7) is ongeveer van mijn leeftijd en een grote fan van deze muziek. Hij slaagde er in om een aantal van deze ‘ouwe knakkers’ weer bij elkaar te krijgen. Op zaterdagavond 15 oktober 2016 stonden ze in een volledig uitverkocht PX, bijna een jaar na hun eerste succesvolle optreden in Volendam.

 

Uiteraard opende Johan Derksen de avond: “Zijn eindelijk de kinderen de deur uit, is de hypotheek afgelost, heb je dus meer tijd en geld en is er gewoon helemaal niets te doen op muziekgebied voor onze leeftijdscategorie. Er is ook zelden wat op de t.v., neem b.v. die paljassen van De Wereld Draait Door, of het Joop van de Ende vergif, met die vreselijke musicals, nee, dan gaan we zelf maar iets regelen. Ik beloof u de beste sixties show ooit in Nederland.” Derksen hield woord, want het was fantastisch.
Alle artiesten werden begeleid door The Clarks, een ijzersterke band. Als je echter hebt opgetreden in Mexico, Parijs, Washington, Turkije en Jakarta, dan moet je ook wel wat kunnen. Een rock and roll medley, liedjes van The Beatles, Rolling Stones, of Outsiders, vormden geen enkel probleem.

 

De eerste zanger was onze eigen Jan Veerman ‘Kies’. Blijkbaar had hij twee weken geleden zoveel indruk gemaakt met BZN66, dat Derksen hem had gevraagd voor deze avond. Jan zong, zoals alleen Jan dat kan, ‘You Really Got Me’ (Kinks) en ‘All Or Nothing’ (Small Faces). Golden Earring is de oudste nog bestaande rock band van Nederland. In de zestiger jaren was Frans Krassenburg hun eerste zanger. Vroeger getooid met krullen, maar nu een brede scheiding. Hij zong o.a. ‘Please Go’ en ‘Sound Of The Screaming Day’. Het publiek, dat bestond uit liefhebbers, zong dit nummer massaal mee. Genieten!

 

Derksen: “Piet Veerman is onovertroffen, maar met Palingsound heb ik niets. Gelukkig is er in Volendam één eigenwijze man die al 40 jaar z’n eigen weg bepaalt, zich niets aantrekt van trends en die schitterende Americana bleef maken, Specs Hildebrand.” Specs tekende voor ‘Save The Last Dance For Me’ en ‘So Long Ago’ (met aangepaste tekst) dat uiteraard ook voluit werd meegezongen.

 

De eerste band die hits ging scoren in Nederland was Johnny Kendall & The Heralds. Zaterdagavond zong Johnny (officieel Johan Donker Kaat) o.a. ‘Hoochie Coochie Man’ en een van de hoogtepunten van de avond, ’St. James Infirmary’. Hij bleek nog steeds een uitmuntende zanger te zijn, met een groot bereik en kreeg een staande ovatie. Joëlle Vierling liet de zaal genieten van een medley van Earth & Fire en Shocking Blue, waaronder uiteraard ‘Venus’.
Ik ergerde me overigens mateloos aan het ongelooflijke geouwehoer en geschreeuw achter in de zaal. Een klein beetje respect voor de artiesten mag toch ook wel. Sommige Volendammers hebben blijkbaar een ander idee over een gezellige avond dan ik. Zo, dat lucht op.
Derksen: “Drie maal in je leven kom je misschien een zanger tegen waarvan je denkt ‘zo, zo’. Dat had ik toen ik in de auto zat en een zwarte zanger op de radio dacht te horen, maar dat bleek echter Theo van Es van The Shoes te zijn.” Hij heeft nog steeds de karakteristieke rauwe en schorre stem (een kruising tussen Joe Cocker en Jacques Kloes) die hem zo herkenbaar maakt. Kippenvel! Hij zong o.a. ‘Nanana’ en ‘Osaka’. Toen Theo z’n mond dicht hield, zong de hele zaal het refrein mee. Wat was het toch fijn om weer eens lekker hard te kunnen meezingen met alle liedjes.

 

Johan de Wit zorgde voor het licht en Geert Kerssies was een prima geluidsman. Een woord van dank aan de hard werkende dames in de keuken is ook wel eens op z’n plaats.

 

Cuby and the Blizzards kwamen ook aan de beurt. Hiervoor had Erwin Java (15 jaar gitarist bij Cuby) de gitaar ter hand genomen. ‘Apleknockers Flophouse’ werd gezongen door Johnny Kendall en bij ‘Window Of My Eyes’ liet Erwin Java horen hoe geweldig gitaar hij kan spelen. De laatste artiest was Rudy Bennett, de vroegere zanger van The Motions. Destijds misschien wel de beste beatband van Nederland. Bennett liet Volendam genieten van o.a. de Tim Hardin cover ‘How Can We Hang On To A Dream’ en het wederom door de hele zaal meegezongen ‘Wasted Words’, met een geactualiseerde tekst. “In the States negroes fight for freedom” werd omgedoopt in “In the world people fight for freedom.”

 

De verhalen tussen de liedjes door van Johan Derksen hadden duidelijk een toegevoegde waarde. Hij was in vorm en kreeg de lachers op z’n hand met o.a.: “Ik ben met pensioen gegaan, maar achter de geraniums zitten is niets voor mij. Zo gezellig is het thuis ook weer niet.” en “Ik heb achterin de auto voor de liefhebbers nog een partij pannen liggen. Als je bij de commerciëlen werkt, schaam je je natuurlijk nergens meer voor.” en “Ik moet wel dat zooitje vanavond weer vóór twaalf uur in het bejaardenhuis zien te krijgen.” Tot slot: “We zijn nu op een leeftijd gekomen dat we meer viagra vreten dan Engelse drop.”

 

Als toegift zongen de artiesten met z’n allen ‘Let’s Stick Together’ van Bryan Ferry. De ‘oudere jongeren’ hadden een onvergetelijke avond. Jeugdsentiment pur sang. Van mij mogen ze volgend jaar weer komen. Graag zelfs.

 

Foto’s: Theo Reus

 
dsc_0048

dsc_0082

dsc_0084

dsc_0100

dsc_0107