David Bowie Tribute: allemaal “Heroes”

David Bowie Tribute

De naam David Robert Jones, geboren 8 januari 1947, zal waarschijnlijk niemand iets zeggen. Dit wordt anders als ik vertel dat hij in 1966, omdat er al een zanger van The Monkees was die Davy Jones heette, koos voor de artiestennaam David Bowie. Hij was zanger, songwriter, muziekproducent, schilder, kunstliefhebber en acteur (o.a. in “The Man Who Fell To Earth” en “Merry Christmas Mr. Lawrence”.) Ook zong hij duetten met Queen (‘Under Pressure’), Mick Jagger (‘Dancing in the Street’) en Tina Turner (‘Tonight’). Op 10 januari 2016 overleed Bowie, net na het uitkomen van zijn album ‘Blackstar’, aan leverkanker. Zijn dood kwam voor de media en fans eigenlijk totaal onverwacht omdat Bowie zijn ziekte volledig buiten de publiciteit had gehouden.

 

Bianca Vos: “Ik ben een groot Bowie-fan en beschouw hem als een van de invloedrijkste rockmuzikanten vanaf de jaren zestig. We mogen dit jaar van zijn, te vroege, dood niet voorbij laten gaan zonder een ode aan hem en zijn werk.” PX organiseerde dus op zaterdag 7 juni een Tribute Night ter ere van deze artiest, waarbij Henk Műhren en Johan de Wit voor het geluid en het licht zorgden.

 

Kees Nor trapte af met ‘Space Oddity’, de eerste hit van Bowie. Hij deed dit prima en Ik zal altijd een fan blijven van deze ‘oude’ rocker. Hierna vertelde Frank Bond over het waarom van deze Bowie avond en over de moeilijkheid van z’n muziek. Frank: “Zijn muziek is niet makkelijk, integendeel, je wilt niet weten hoe moeilijk het materiaal is.” Dat klopt inderdaad, want geen refrein of couplet is hetzelfde, verschillende ritmes, lappen tekst en dan weer heel hoog of heel laag. Live muziek brengen van Bowie is een echte uitdaging. De handschoen werd echter zonder angst opgenomen door een aantal dappere Volendammers.

 

Jan Dulles, Nick Schilder en Kees ‘Clapton’ Mol verzorgden een akoestische set met veelal onbekendere Bowie nummers. Jan had zich zelf aangeboden omdat hij vond dat hij bij zo’n happening aanwezig moest zijn. Jan: “Ik hoefde gelukkig niet veel te oefenen, want de meeste nummers kende ik al.” Het werd een set om niet snel te vergeten. Nummers als ‘Fantastic Voyage’, ‘Lady Stardust’ (top), ‘Quicksand’, ‘Ashes To Ashes’ en het slotnummer ‘Unwashed And Somewhat Slightly Dazed’, met een imponerende mondharmonica solo van Jan, werden weergaloos gebracht. Een daverend applaus was hun terechte beloning. Nick Schilder liet wederom horen over een prima stem te beschikken en Dulles is gewoon een uitzonderlijk goede zanger. In de kleedkamer zei Koen Kluessien tegen hem: “Jan, als jij zingt lijkt het zo gemakkelijk. Kun je voor gewone stervelingen niet net doen of het moeilijk is? Wij moeten namelijk ook nog het podium op.”

 

Vervolgens was het de beurt aan de band Plaice (Kees Kroon, René Kroon, Dick Bond, Jack Bakker en Jack Koning). Als een van de weinige bands durfden ze het aan om een eerbetoon te brengen aan Bowie. Ze speelden o.a. ‘The man Who Sold The World’, ‘Ziggy Stardust’ en ‘Starman’ (prima). Bij ‘China Girl’ nam Bennito Bond (compleet met ‘Bowie hoofd’) de microfoon over en liet Werner Lust een prachtige gitaarsolo horen. Het was okay mannen.

 

Na de pauze was het de beurt aan een gelegenheidsformatie bestaande uit Frank en Paul Bond, Koen Kluessien, Joey Karregat, de lieve Chantal Steur (drums) en de mooie Marit Wagterveld (saxofoon). Cor Bond nam de zang voor z’n rekening, maar ook de prima stemmen van Joey, Paul en Frank mogen hier niet vergeten worden. Als er een is die de opengevallen plaats van Bowie zou kunnen overnemen, dan is het Cor wel. Hij is een performer pur sang en daarnaast lijken z’n stem, uiterlijk en bewegingen ook nog eens op Bowie. Vanaf de eerste nummers, ‘Rebel’ en ‘Jean Genie’, klapte en zong het publiek al massaal mee. ‘Changes’ was weer voor Nick Schilder met Marit op sax. Het door Lenny Guijt (wat heeft ze toch een ‘strot’) gezongen ‘Life On Mars’ vond ik één van de vele hoogtepunten. Tijdens dit nummer werd ze alleen ondersteund door de stemmen van Frank Bond en Joey Karregat en de toetsen van Paul Bond. Nog meer hoogtepunten? ‘Absolute Beginners’ met zang van Lenny en Cor. Natuurlijk het ingewikkelde ‘Fame’, dat muzikaal ijzersterk in elkaar zat en ‘Let’s Dance’. De uitstekende toegift ‘Heroes’ namen Cor en Nick samen voor hun rekening. We konden genieten van een meer dan prima band. De angst bij de artiesten of het allemaal wel goed zou gaan, bleek achteraf volkomen ongegrond. Wat was het mooi en wat mogen/moeten we trots zijn op het talent in mijn Volendam. Ik hoop tenminste dat ik als ‘Jas’ mag spreken over mijn Volendam. Ik ben er namelijk trots op om hier deel van uit te maken. Namens alle aanwezigen: bedankt voor deze geweldige avond! Bowie zal, al dan niet in glitterpak, vanaf een rose wolkje goedkeurend hebben toegekeken.

 

1

2

3

4